Zeldzaam is niet hetzelfde als stilzetten
Ze zeggen dat ik zeldzaam ben. Dat klinkt alsof ik achter glas hoor te staan, met een bordje waarop staat dat niemand mij mag aanraken. Daar ben ik het niet mee eens. Ik ben gebouwd om te rijden, ergens mijn handrem aan te trekken en mijn terras uit te klappen.
Mijn officiële familienaam is Mirage Giubileo. Ik ben in 1998 Italiaans ontworpen, maar sta op een onverzettelijke Mercedes-Benz 312D. Achterin ligt mijn Franse bed, boven de cabine hangt een hefbed en daartussen staat mijn zitje met twee bankjes en een losse tafel: restaurant, spelletjescafé en ’s avonds huiskamer.
Waarom ik Leo heet
Mijn officiële familienaam is Mirage Giubileo. Kijk maar eens goed naar die laatste drie letters: GiubiLEO. Mijn naam zat dus al in mij verstopt voordat mijn mens hem hardop uitsprak.
En wanneer alles is ingepakt en de weg roept, klinkt het vanzelf: “So, let’s go, Leo!” Hoe mijn mens precies op die naam kwam, verdient nog een eigen verhaal.
Mijn kantoor zit rechtsvoor. Mijn mens werkt op de bijrijdersstoel, met een monitor op mijn grote dashboard en een laptop op schoot. Door het schuifraampje naast haar ontstonden al heel wat gesprekken. Soms kwam er zelfs een drankje of iets te eten door naar binnen. Ik zorg voor het kantoor en het raam; zij beleeft wat er aan de andere kant gebeurt.
Op een koude of regenachtige avond krijgt diezelfde cabine een andere functie. Gordijnen dicht, zachte cabineverlichting aan, de rest donker en op mijn mooie beeldscherm een film of serie. Soms kijkt mijn mens alleen, maar vaak schuift er een gast aan. Dan ben ik even geen kantoor, maar een echte kleine bioscoop. Ook dat kan onderweg genieten zijn.
Familie zonder stamboom
Er zijn meer Giubileo’s gemaakt, maar lang niet allemaal zijn ze hetzelfde. Buitenwanden, motoren en interieurs veranderden. Er kwam zelfs een versie met een L-vormige zithoek en later verschenen er familieleden op een Fiat-onderstel. Van buiten lijken we soms sterk op elkaar. Binnen heeft ieder zijn eigen karakter.
Ergens in Portugal stond ooit ineens een verwant. Dezelfde herkenbare houding en ongeveer hetzelfde gezicht, maar binnen bleek alles anders te zitten. Een neef, vermoedelijk. We hebben geen stamboom uitgewisseld.
Precies één Leo
Hoeveel Giubileo’s nog rondrijden, weet niemand precies. Maar bijna dertig jaar reizen, verbouwen, repareren en leven laat geen twee exemplaren hetzelfde. Mijn antraciete onderkant, mijn indeling, mijn lichtjes, Dishy op het dak en alles wat onderweg een plek in mij kreeg: die combinatie bestaat maar één keer.
“Ik ben geen museumstuk. Ik ben Leo — en gewoon nog onderweg.”
♪ Bij deze foto speelde op Instagram Fields of Gold. Sommige beelden kiezen hun eigen soundtrack.